Geen zeepbellen aan de muur

Op voormuren van klaslokalen hangen vaak de schoolregels en groepsafspraken.  Heel vaak komen ze niet overeen met de praktijk en zijn het veelbelovende zeepbellen die bij een beetje reuring al uiteenspatten.

Zo niet op het whiteboard in deze klas.

In oktober hebben we het hele rechterbord volledig leeggemaakt en zijn we gestart met het opbouwen van routines. Wat je op de foto ziet, is de realiteit van vandaag. Links de actuele werkdoelen en rechts de routines die in de afgelopen maanden zijn opgebouwd. Ze zijn teruggebracht tot een enkele zin met een picto erbij, maar hebben inmiddels een grote signaalwaarde.

Ik ben benieuwd naar wat je denkt.

  • “Weinig bereikt dit schooljaar …”
  • “Dat ze daar nú nog mee bezig zijn in die groep!”
  • “Welke groep is dit eigenlijk?”

Dit is een groep 5 die dit schooljaar aan het opkrabbelen is uit een dal van wanorde en onveiligheid.

Een groep met een startende leerkracht die al heel vroeg in het schooljaar aan de bel trok. “Hier moet iets gebeuren, maar hoe ga ik dit aanpakken? Is er iemand die hierbij kan helpen?”

Het antwoord hebben we gevonden. Een greep uit de interventies.

  • De eerlijke waarheid onder ogen zien over de situatie die er in deze groep ontstaan was en met elkaar een aanpak formuleren.
  • De ouders bijpraten over de situatie. Woorden geven aan zaken die velen al lang aanvoelden. Ruimte geven aan vragen en emoties. Merken dat er steun is voor aanpak.
  • Met de klas in gesprek. Bewust maken van, verwoorden, vertragen. Steeds weer opnieuw.
  • Routines herstellen die nodig zijn om ruimte voor íedereen en voor leren te maken.
  • Educatieve ondersteuning, herhaling. Niet te snel het signaal geven dat het weer OK is. Het duurde even voordat er weer iets op het rechterbord verscheen.
  • Keuzes maken (bijvoorbeeld rondom activiteiten) die passen bij de fase waarin de groep verkeert.
  • Gesprekken met ouders over pesten en gepest worden, over behoeften en maatwerk.

Bouwen zonder ondergrond heeft net zo weinig zin als al die posters vol ambities die kinderen gewoonweg niet waar kunnen maken omdat de veilige basis hiervoor ontbreekt.

Maanden van hard werken gingen voorbij.

Alle lof aan deze juf, die blijft volhouden. Met haar passie voor leerlingen en voor goed onderwijs en met haar gestructureerde aanpak en volharding heeft ze bereikt waar we nu staan.

  • Een groep waar het zichtbaar veiliger is geworden en waar nieuwe relaties zijn gegroeid.
  • De resultaten van de IEP die aangeven dat het leerrendement weer stijgt.
  • De klas als warme plek voor leerlingen in deze klas die het moeilijk hebben.
  • Een juf die uiteraard nog steeds geniet van het weekend en vakanties, maar die tegelijk ook weer energie heeft teruggekregen om door te gaan.

We bouwen verder. Elke dag weer een stukje.

Het dal ligt achter ons en we bevinden ons op de berghelling.

Van de focus op leefklimaat schakelen we door naar het leerklimaat.

Prachtig werk om hieraan te mogen meebouwen!

KEI INDE KLAS. Waar leren (weer) gaat rollen.

Over de schrijver
Geboren in 1973. Getrouwd met Colinda. Vader van vijf kinderen. Woonplaats Gouda. Christen. Begeleider en docent bij Kei in de klas. Hobby’s: muziek maken, het verzamelen van stenen en fossielen, outdoor-activiteiten met kinderen en tieners.
Reactie plaatsen