Vandaag maakte ik twee momenten mee die raken aan hetzelfde thema: ik ga het aan!
Allereerst bij onze jongste dochter die in groep 8 zit. Zij heeft de afgelopen jaren op school toetsangst opgebouwd. Bij de laatste twee rondes LiB-toetsen heb ik naast haar gezeten. Vandaag startte een nieuwe toetsronde. Vorige week bespraken we hoe we het deze keer zouden aanpakken. Ik vroeg wat ze nu nodig had. Ze gaf aan dat ze mijn aanwezigheid bij rekenen nog wel nodig vindt, maar bij de andere toetsen niet meer. Vannacht heeft ze wat minder lang geslapen. Mogelijk toch wat spanning. Maar vanochtend stapte ze op de fiets en ging ze het aan.
Vandaag had ik ook een verkennend gesprek met een directeur en een leerkracht over hulp in de groep. Het doel was vooral om uit te leggen hoe zo'n traject eruit kan zien. Wat gaan we doen? Hoe werkt het? Wat kun je ervan verwachten?
Als je overweegt om hulp toe te laten in je groep, geef je iets uit handen. Je laat iemand meekijken op een plek waar je dagelijks je best doet om het goed te doen. Waar je misschien tegen dingen aanloopt, over twijfelt en zelf ook al van alles hebt geprobeerd. Het is niet vanzelfsprekend dat je daar zomaar iemand bij laat. “Gaat dit mij echt helpen? Durf ik mijn vertrouwen hieraan te geven?”
Aan het einde van dit gesprek besloot de leerkracht een hulptraject aan te gaan.
Ik ga het aan! Een eerste belangrijke stap is gezet.
Wat deze twee momenten met elkaar verbindt, is het belang van veiligheid en eigen regie. Mensen durven gemakkelijker nieuwe stappen te zetten als ze zich veilig en gehoord voelen én invloed ervaren op wat er gebeurt. Niet doordat alle spanning of twijfel verdwenen is, maar doordat er voldoende vertrouwen is om het aan te gaan.
Wat helpt om als leerkracht deze stap te zetten?
- Duidelijkheid over wat iemand komt doen en wat je wel en niet kunt verwachten.
- Je begrepen voelen in wat je deelt over waar je tegenaan loopt.
- Het gevoel dat je niet iemand anders hoeft te worden, maar dat je vanuit je eigen mogelijkheden en kwaliteiten mag onderzoeken wat er anders kan, op een manier die bij jou past.
Ik vond het mooi dat de directeur dit voorgesprek had georganiseerd. Het voelde als zorg voor deze collega. Niet alleen door hulp te regelen, maar ook door ruimte te maken om eerst rustig te verkennen wat die hulp zou kunnen betekenen.
Vaak is de knoop om een hulptraject te starten al doorgehakt als de school contact met mij legt. Soms hoor ik later hoe het voortraject is verlopen en hoe dat beleefd werd. Nu was ik er zelf bij. Bij het moment waarop vertrouwen mag groeien en iemand besluit om de stap te zetten.
De stap vóór de eerste stap.






